Ανώτερη Δύναμη

Ο Σκιρισμός δεν βασίζεται σε καμία ανώτερη δύναμη, πόσο μάλλον ανθρωπόμορφη, εφόσον κάτι τέτοιο θα ήταν απίθανο.

Είναι εμφανές ότι ο άνθρωπος δεν έχει σταθερό DNA, άρα δεν υπάρχει μια ιδανική μορφή, μια πλατωνική ιδέα εδώ. Ο άνθρωπος δεν είναι ιδανικό ον. Άλλωστε, η νοημοσύνη δεν είναι αποκλειστικά ανθρώπινο χαρακτηριστικό, αφού ξέρουμε καλά ότι ο εγκέφαλός μας είναι υπεύθυνος για την «ψυχή» μας. Ακόμα και συγγενικά μας είδη παρουσιάζουν αρκετές φορές οξυδέρκεια.

Έτσι λοιπόν αγνοείται τελειώς η ύπαρξη ανθρωπόμορφου πατέρα όλης της ανθρωπότητας. Βέβαια, δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει μια αόριστη ανώτερη δύναμη. Το γεγονός αυτό δεν θα έπρεπε να ανησυχεί τους πιστούς, αφού ακόμα και αν υπάρχει μια τέτοια δύναμη και όντως παρεμβαίνει στην καθημερινότητά μας, είναι πολύ προβλέψιμη.

Ο Σκιρισμός είναι αντίθετος του Πλατωνισμού, δεν πιστεύει σε ιδανικά, διότι ο κόσμος γύρω του ρέει. Έχει στοιχεία υλιστικά.

Ηθική

Οι ηθικοί κανόνες του Σκιρισμού ακολουθούν γενικά τον ωφελιμισμό.

Αν και ο Σκιρισμός βλέπει τον άνθρωπο ψυχρά, σαν ένα πειραματόζωο στον κόσμο, είναι αυστηρά κατά της θανατικής ποινής. Ο πιστός του Σκιρισμού δεν θα πρέπει να χαίρεται με τον θάνατο κανενός, αλλά να βλέπει τον θάνατο σαν κάτι ουδέτερο.

Δεν είναι υπέρ του θανάτου κανενός, αφού ξέρει ότι ανήθικος δεν γεννιέσαι, αλλά γίνεσαι. Παράλληλα μια επαναφορά μπορεί να φέρει κάποιον στον δρόμο του Σκιρισμού.

Δεν πιστεύει στο «Great Man Theory». Αναγνωρίζει ότι χρήματα μπορούν να επηρεάσουν την γνώμη της μάζας, αλλά ρίχνει την ευθύνη στην μάζα που τόσο καιρό μεγάλωνε με τέτοιον τρόπο, ώστε ο «Great Man» να παίρνει απλά τον ρόλο του θεριστή.

Η μάζα μεγάλωσε με τέτοιον τρόπο λόγω ερεθισμάτων, τα οποία πολλές φορές δεν είχε τρόπο να αποφύγει.

Η πιο πιθανή κατανομή

Παρατηρώντας την μετάβαση από τον μικρόκοσμο στον μακρόκοσμο, οι πρώτοι προφήτες κατάλαβαν ότι δεν χρειάζεται να πάρουν θέση υπερ του γνήσιου ντετερμινισμού.

Ακόμα και αν ο κόσμος βασίζεται σε τυχαία γεγονότα, η γενική εικόνα αυτών γίνεται αρκετά προβλέψιμη. Ο Σκιρισμός θεωρεί αυτήν την συνεχή μετάβαση από τον απρόβλεπτο μικρόκοσμο στον μελετήσιμο μακρόκοσμο, πλήρη. Με αυτόν τον τρόπο βλέπει την πραγματικότητα αιτιοκρατικά, με την συμπερίληψη ελάχιστων εξαιρέσεων οι οποίες αγνοούνται.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο πιστός του Σκιρισμού πρέπει να είναι μοιρολάτρης. Υπάρχει μιας σαφής διαφορά εδώ. Το άτομο που έχει διαβάσει για τον Σκιρισμό, αναγνωρίζει ότι η ζωή του επηρεάζεται σε πολύ σημαντικό βαθμό από το περιβάλλον του και ύστερα από τις πράξεις τους, οι οποίες όμως δεν είναι ακριβώς δικές του.

Ο πιστός αναγνωρίζει την αιτιοκρατική φύση του κόσμου, πιστεύοντας ότι και ο ίδιος μπορεί να φέρει αλλαγές με τις πράξεις του. Πιστεύει όμως ότι η κάθε του δράση μπορεί αν εξηγηθεί από προηγούμενα ερεθίσματα.

Επαναφορά

Ένας κεντρικής σημασίας όρος του Σκιρισμού είναι η «επαναφορά». Αυτός χαρακτηρίζει την στιγμή εκείνη, όπου ο πιστός (ξανά)αναγνωρίζει τον Σκιρισμό στην καθημερινή ζωή του.

Αυτή η αναγνώρισει αποτελεί ένα τεράστιο «σήμα» για τον πιστό, που τον κάνει να αναθεωρήσει τις πράξεις του αλλά και να «χαλαρώσει». Η επαναφορά πολλές φορές ακολουθείται από τον επανασχηματισμό περιβάλλοντος.

Επανασχηματισμός

Είναι η διαδικασία κατά την οποία ο πιστός αλλάζει το περιβάλλον του ή την επαφή του με αυτό. Αυτός ο επανασχηματισμός πραγματοποιείται διότι ο πιστός αναγνωρίζει πλέον την μεγάλη σημασία που έχει εκείνο στην ζωή του.

Προσωπική Ευθύνη

Ο ντετερμινισμός αυτός δεν πρέπει να αθωώνει τον πιστό από κάθε είδους ευθύνη.

Στον Σκιρισμό, δεν πιστεύουμε σε γνήσιο ντετερμινισμό. Υπάρχουν κύματα που έρχονται μια στο τόσο, που μας οδηγούν στο να πάρουμε αποφάσεις για την ζωή (ερεθίσματα). Η αντιμετώπιση αυτών δεν είναι τελείως ντετερμινιστική αλλά παρουσιάζει temperature.

Σίγουρα, ένα άτομο που έχει μάθει να συμπεριφέρεται με έναν τρόπο από την παιδική του ηλικία έχει την τάση να κάνει πράγματα ανήθικα σύμφωνα με την θρησκεία. Η ψυχολογία του σχηματίζεται εν μέρη από ερεθίσματα που δεν μπορεί να ελένξει, άρα δεν μπορούμε αμέσως να του καταλογίσουμε όλες τις ευθύνες.

Μπορούμε όμως να τον θεωρήσουμε ένοχο, διότι η απουσία γνήσιου ντετερμινισμού, του έδωσε μερικές ευκαιρίες να αλλάξει. Για οποιονδήποτε λόγο (παλιότερα ερεθίσματα) βέβαια μπορεί να μην τις αξιοποίησε. Σε αυτήν την περίπτωση αλλαγεί μπορεί να υποστεί το άτομο μόνο με ριζικές μεταβολές του περιβάλλοντός του, από εξωτερικούς παράγοντες και όχι εσωτερικούς.

Άτομο που έχει περάσει επαναφορά, δικαιολογείται πολύ λιγότερο! Αυτό γιατί κριτική σε εκείνο, θα είναι πολύ πιο τελεσφόρα, διότι κάποτε ο πίστος ήταν πρόθυμος να φέρει αλλαγές.

Ακόμα και αν δικαιολογείται ένα άτομο, κατά τον Σκιρισμό πρέπει να θεωρηθεί υπεύθυνος, γιατί με αυτόν τον τρόπο μόνο μπορεί να αλλάξει η συμπεριφορά του. Δηλαδή ο Σκιρισμός, αν και δικαιολογεί πλήρως τον καθένα, απαιτεί την αντιμετώπιση μας ως πραγματικά ένοχους, ώστε να δεχτούμε νέα ερεθίσματα (κριτική).

Αλυσίδα Σημάτων

Κάθε άνθρωπος έχει την δική του αλυσίδα σημάτων. Αυτή είναι κάτι σαν ένα ιστορικό, που καταγράφει όλα τα ερεθίσματα που έχει δεχτεί κάποιος.

Κατά τον Σκιρισμό, η γνώση της αλυσίδας ενος ανθρώπου μπορεί να προβλέψει ακριβώς την συμπεριφορά του. Αυτός δεν αναιρεί την προσωπική ευθύνη του καθενός, γιατί μετά από μια επαναφορά μπορεί κανείς να αλλάξει την κατεύθυνση της ζωής του, εντός ορισμένων πλαισίων.

Κάθε βιώμα ενός ανθρώπου έρχεται μαζί με ένα στατιστικό βάρος, ανάλογα με το πόσο έντονη ήταν αυτή η εμπειρία. Για τον πλήρη χαρακτηρισμό ενός ανθρώποι, πέραν της αλυσίδας σημάτων απαιτούνται και τα βάρη της κάθε εμπειρίας.

Άνθρωπος

Για τον Σκιρισμό, ο άνθρωπος είναι μια βιολογική μηχανή.

Μεταθανάτια Ζωή

Στον Σκιρισμό, αντιμετωπίζουμε την έννοια της μεταθανάτιας ζωής με χιούμορ. Πιστεύουμε ότι είναι ανόητο κανείς να σκέφτεται για αυτήν.

Αν και ο Σκιριστής δεν γνωρίζει τι γίνεται μετά τον θάνατο, θεωρεί λογική την έννοια των παράλληλων ζωών ελκυστική. Δεν πιστεύει στην ψυχή, αφού δεν υπάρχουν σημάδια ύπαρξής της.

Στον Σκιρισμό όπου αμφισβητείται η ψυχή, πιστεύεται ότι ο θάνατος δεν υφίσταται, δεν νιώθεται. Επειδή ο θάνατος δεν νιώθεται, δεν υπάρχει. Άρα ο άνθρωπος βιώνει συνεχώς ζωή. Ο ύπνος είναι ένα στάδιο που μοιάζει τόσο με τον θάνατο όσο και με την ζωή, μιας και κατά την διάρκειά του, χάνουμε την αίσθηση του χρόνου. Έτσι ο θάνατος, είναι ακόμα λιγότερο αισθητός (καθόλου αισθητός) και μπορεί για αυτόν τον λόγο να αγνοηθεί. Κατά τον Σκιρισμό δεν υπάρχει θάνατος, γιατί ακόμα και αν υπήρχε, δεν θα το καταλαβαίναμε.

Έτσι σεβόμαστε την ιδέα των πολλαπλών ζωών. Η συνείδηση δεν είναι κάτι προσωπικό, ατομικό, δεν είναι δικό μας. Μοιραζόμαστε την συνείδησή μας με τον συνάνθρωπό μας, αλλά δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε με αυτήν.

Πιστεύουμε σε κάτι που μοιάζει με τον τρόπο που λειτουργούν τα LLMs. Ο εγκέφαλος μας θεωρούμε ότι συμπίπτει με το αποτέλεσμα training ενός μοντέλου (με την διαφορά ότι έχουμε πάρα πάρα πολύ μικρές διαφορές μεταξύ μας οι άνθρωποι στην βιολογία του εγκεφάλου). Έτσι μπορούμε να θεωρήσουμε προσεγγιστικά ότι όλοι οι άνθρωποι μοιράζονται το ίδιο base model.

Η προσωπικότητά μας έρχεται από τον συνδυασμό αυτής της βάση με ερεθίσματα (όπως ακριβώς συμβαίνει με το environment ενός LLM).

Ο Σκιρισμός πιστεύει πολύ στην ομοιότητα ενός LLM με τον άνθρωπο.